Χωρίς ζώνη ασφαλείας ο άτυχος Ανδρέας – Σοκάρει η φωτογραφία από το σημείο του θανατηφόρου
Νέα τραγωδία στην άσφαλτο σημειώθηκε το πρωί της Κυριακής στον αυτοκινητόδρομο Λεμεσού – Πάφου, με θύμα τον 80χρονο Ανδρέα Γεωργάκη.
Με τον κλασικό ψηφιακό οχετό που κυμαίνεται από σχετικά mild αντιδράσεις που ψέγουν τα ΜΜΕ που δημοσιεύουν την είδηση γιατί δεν έγραψαν «κατεχόμενη Κερύνεια» (ναι, αυτό είναι το πρόβλημά τους) μέχρι hardcore ελληνοχριστιανική σκατοψυχιά που περιλαμβάνει «ψόφους», ευχές να «πάνε όλοι στον πάτο», ποίηση που επιβεβαιώνει ότι ο πολιτισμός τρέχει απ’ τα μπατζάκια μας («καλό πουρκούρι, ρουθούνι να μεν μείνει») και απορίες για τα emoji κλάματος που έβαλε η ιστοσελίδα, αφού «Τούρκοι είναι, ούτε η θάλασσα δεν τους αντέχει άλλο». Η αξία της ανθρώπινης ζωής φαίνεται πως κοστολογείται αυστηρά με βάση την καταγωγή και το DNA.
Και τα γράφουν δημόσια, με ορατές τις φάτσες και τα ονόματά τους. Ανερυθρίαστα και με πάθος πιστεύοντας ότι επιτελούν εθνικό καθήκον. Δεν νομίζω να χρειάζεται να τους πει κάποιος ότι με διαδικτυακούς ψόφους δεν απελευθερώθηκε ποτέ καμία αλύτρωτη πατρίδα και πως το βουνό είναι εκεί για όποιον θέλει να πάρει το όπλο και να κάνει αντάρτικο (λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα), άλλωστε με ποιους ακριβώς να μιλήσεις; Περισσότερο εποικοδομητική θα είναι η συζήτηση με ένα πυρότουβλο. Σκεφτείτε μόνο ότι με αυτό τον βόθρο που έχουν για στόμα, φιλάνε τη μάνα τους, τα παιδιά τους (που πιθανότατα έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους) και τις εικόνες στην Εκκλησία (που αν γινόταν πραγματικά θαύματα αυτός θα ήταν ένα καλός λόγος για να κλαίνε με μαύρο δάκρυ).
Είναι και προβλέψιμοι. Ξέρεις τι σκατά θα πατήσεις κάτω από τέτοιες ειδήσεις σε πολύ συγκεκριμένα σάιτ (που εννοείται πως δεν τα διαγράφουν, τα όρνεα άλλωστε τρέφονται με πτώματα), μαζεύονται όπως οι καρχαρίες γύρω από μια ανοιχτή πληγή. Θυμάστε τους φονικούς σεισμούς του Φεβρουαρίου του ‘23 σε Τουρκία και Συρία όπου ανάμεσα στις εκατόμβες νεκρών υπήρξαν και 34 Κύπριοι, μεταξύ αυτών και 22 από τα 35 μέλη της ομάδας βόλεϊ της κατεχόμενης Αμμοχώστου; Τα ίδια -και χειρότερα- έγραφαν και τότε, μάλισταν απέδιδαν τον σεισμό σε... τιμωρία από τον Θεό. Τον ίδιο Θεό που επέτρεψε την καταστροφή του ‘74 in the first place, αλλά ας μην κολλάμε σε λεπτομέρειες. Το να ψάχνεις λογική σ’ αυτά τα ρετάλια είναι πιο ανώφελο κι απ’ το να αναμένεις παραίτηση υπουργού για λόγους ευθιξίας.
Φυσικά και αυτή η αθλιότητα δεν είναι καινούργια ή τυχαία. Είναι μια βαθιά, κακοφορμισμένη κοινωνική παθογένεια που έχει τις καταβολές της σε βαθιά, ανίατα κόμπλεξ, εμμονές και απωθημένα που ουδεμία σχέση με τα τραύματα του ‘74 έχουν - στους περισσότερους απ’ αυτούς τουλάχιστον. Αυτός ο τελείως misguided «πατριωτισμός» είναι στην πραγματικότητα ο φερετζές της απόλυτης ανικανότητάς τους να διαχειριστούν μισό αιώνα κατοχής, πολιτικής στασιμότητας και της δικής τους μικρότητας, ψάχνοντας απεγνωσμένα για ανέξοδες νίκες. Δεν έχουν τα κότσια να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό κατακτητή, οπότε χαίρονται με τον θάνατο οποιουδήποτε άσχετου ομοεθνή του (φυσικά και βγάζει νόημα, σωστά;). Ξερνάνε μίσος από την ασφάλεια του καναπέ τους για να νιώσουν, έστω και για πέντε λεπτά στο Facebook, εθνικοί ήρωες με μηδενικό κόστος και χωρίς να έχουν προσφέρει το παραμικρό στον τόπο. Είναι η εκδίκηση του θρασύδειλου λαπά που πιτσιρικάς πουλούσε μαγκιές στα μικρότερα παιδάκια όμως έκοβε λάσπη όταν ερχόταν τα μεγαλύτερα αδέρφια τους. Σίγουρα θα τον θυμάστε απ’ το σχολείο, ο ίδιος μαλάκας έμεινε γιατί η εξέλιξη δεν κάθεται να περιμένει, σε προσπερνά και σ’ αφήνει να ζωγραφίζεις ακόμα τους τοίχους της σπηλιάς σου.
Το μίσος έχει γίνει πλέον performative. Οι σχολιαστές στους οποίους αναφέρθηκε τόσο εύστοχα το (ειρωνικά) ακροδεξιό είδωλο Dirty Harry («οι γνώμες είναι σαν τις κωλοτρυπίδες, ο καθένας έχει από μία») δίνουν ουσιαστικά μια παράσταση μπροστά στην ψηφιακή τους αγέλη με τα likes και τα «πέστα μεγάλε» να λειτουργούν ως αλγοριθμική επιβράβευση. Όσο πιο απάνθρωπος γίνεσαι, τόσο πιο «πατριώτης» βαφτίζεσαι στον μικρόκοσμο της διαδικτυακής σου κωλότρυπας. Η κτηνωδία νομιμοποιείται ως εθνική συνείδηση γιατί αυτό ακριβώς το «έθνος» έχουμε χτίσει με αυταπάτες, Μεγάλες Ιδέες και πλασματική πολιτισμική υπεροχή.
Μισό αιώνα τώρα το πάγιο ερώτημα παραμένει αν θα μπορούμε να ζήσουμε σε κοινό κράτος με τους Τουρκοκύπριους λες και έχουμε λύσει το πρόβλημα της συγκατοίκησης στο ίδιο κράτος με τους δικούς μας σκατόψυχους.
